Myśli św. Grzegorza Wielkiego prowadzą czytelnika w głąb ludzkiego serca – miejsca, w którym rozgrywa się walka między pokorą a pychą, łaską a pokusą, miłością a egoizmem.

Wszyscy ciemiężcy kończą tym gorzej przez to, że zewnętrznie używają siły przeciw życiu niewinnych.

Są ludzie, którzy nie tylko nigdy nie opłakują tego, co czynią, ale nawet nieustannie to chwalą i tego bronią. Kiedy zaś staje się w obronie winy, bez wątpienia podwaja się jej wagę.