Pismo Święte

Kazania o Piśmie Świętym (90) O błogosławionym Józefie

Duchowość monastyczna, Pismo Święte

Doprawdy, bracia, co daje zazdrość nieszczęsnemu zazdrośnikowi, którego sumienie rozdziera owa zawiść jakimiś tajemniczymi szponami...

Więcej

Żyjący trup i głód duszy… Św. Cezary z Arles o człowieku, który utracił Boga

Duchowość monastyczna, Pismo Święte

Wielu z powodu głodu duszy jest chodzącymi trupami, a żyjąc, noszą swą własną pośmiertną żałobę; wydają się wprawdzie żyć...

Więcej

Kazania o Piśmie Świętym (81) O powołaniu błogosławionego Abrahama

Duchowość monastyczna, Pismo Święte

Pracujmy także w miarę naszych sił z pomocą Bożą, nad zbawieniem naszej duszy i starajmy się, by do naszego serca, którym zawładnęły grzechy i zbrodnie, wprowadzić cnoty.

Więcej

Św. Grzegorz Wielki o cnotach. Między prostotą i gorliwością – napięcie, które rodzi świętość

Duchowość monastyczna, Pismo Święte

Poprzez gołębicę wskazana została prostota, a poprzez ogień – gorliwość....

Więcej

Św. Grzegorz Wielki o uczynkach. Dlaczego samo czynienie dobra nie wystarczy?

Duchowość monastyczna, Pismo Święte

Nieraz dobre czyny, które spełniamy, prowadzą nas do rzeczy gorszych, gdyż rodząc radość umysłu wywołują poczucie beztroski, a...

Więcej

Poranek przy grobie – gdzie kończy się śmierć, a zaczyna spotkanie ze Zmartwychwstałym Chrystusem

Pismo Święte

Jezus po powtórzeniu pytania, jakie aniołowie zadali Magdalenie, dołącza drugie – o to, kogo szuka?

Więcej

Dialog nieporozumienia. O milczeniu Jezusa i lęku Piłata

Pismo Święte

Ten dialog, szeroko rozwinięty w wersji Janowej, daje bogaty obraz przeżyć wyjątkowego rozmówcy, któremu podczas procesu Jezusa...

Więcej

Homo biblicus. Jak Słowo Boże buduje nowego człowieka?

Duchowość monastyczna, Pismo Święte

Biblia jest naszym środowiskiem naturalnym, najodpowiedniejszym dla nas światem, naszym ogrodem szczęśliwości, posadzonym ręką Boga....

Więcej

Św. Grzegorz Wielki o ascezie. Oślepieni sumieniem i złudną nadzieją

Duchowość monastyczna, Pismo Święte

Często gdy zastanawiamy się nad sobą bardziej niż należy, nierozsądnie zbaczamy z drogi rozsądku. Im bardziej wzrok naszego umysłu stara się widzieć, tym bardziej się zaciemnia, podobnie jak ten, kto uparcie wpatruje się w promienie słońca, zostaje zaślepiony.

Więcej
Zamknij