1. Jeśli więc dla nas było zapisane to, co według Pisma przydarzyło się cieleśnie Abrahamowi, to, jeśli będziemy żyli święcie i sprawiedliwie, zobaczymy, że wypełniło się w nas duchowo.
2. Niech więc źli się nie chwalą ani nie wynoszą, kiedy sprawiają dobrym udręki, ponieważ wówczas wprawdzie ci ostatni są prześladowani na ciele, ale ci pierwsi sami siebie zabijają w sercu.
3. Oby Boże miłosierdzie obdarzyło nas łaską, aby także w nas nasz przeciwnik nie rozpoznał nic ze swoich czynów; bo jeśli nie znajdzie nic swojego, nie będzie nas mógł zatrzymać i odwieść od życia wiecznego.
4. Józef zstąpił do Egiptu, a Chrystus na świat. Józef uratował Egipt od niedostatku zboża, a Chrystus uwalnia świat od głodu słowa Bożego.
5. Któż jest tym, który oddaje zło za dobro? To ten, kto za światło oddaje ciemność, za życzliwość złośliwość, za trzeźwość pijaństwo, za jałmużnę zachłanność, za sprawiedliwość nieprawość.
6. Doprawdy, bracia, co daje zazdrość nieszczęsnemu zazdrośnikowi, którego sumienie rozdziera owa zawiść jakimiś tajemniczymi szponami i sprawia ból, który nie da się pogodzić z [uczuciem] szczęścia, a szczęście drugiego sprawia mu cierpienie?
7. Niech Boży tekst będzie w rękach, myśl Pana w zmysłach; niech ciągła modlitwa nie ustaje; niech działanie zbawcze trwa; niech zawsze nieprzyjaciel, gdy zbliży się do nas, zastanie nas zajętych dobrymi dziełami.
8. Ktokolwiek jest zazdrosny, niech wypluje [z siebie] truciznę żółci i odsunie jad niezgody; niech z pomocą Bożą oczyści umysł od zatrucia diabelską zawiścią. Niech cała gorycz zawiści będzie złagodzona słodyczą Chrystusa.
9. Niech każdy myśli o słodyczach raju, niech pragnie Królestwa Niebieskiego, do którego Chrystus przyjmie tylko tych, [którzy żyli] w zgodzie i jedności.
10. Pomyślmy, bracia, że synami Bożymi mogą być nazwani tylko ci, którzy przynoszą pokój…
11. Odpuszczajmy tym, którzy zgrzeszyli przeciw nam, tyle razy, ile sami pragniemy, aby Bóg nam odpuścił, ilekroć zgrzeszymy przeciw Niemu.
12. Przez miłosierdzie dobrych Bóg odziewa tych, którzy są nadzy; przez chciwość złych diabeł obdziera tych, którzy są odziani. Przez ludzi dobrych Bóg wzywa do zgody tych, którzy są poróżnieni; diabeł przez ludzi bezbożnych i pysznych popycha do kłótni i sporów sądowych nawet tych, którzy wydają się żyć w pokoju.
13. Ci, którzy są niespokojni, którzy lubią kłótnie, siewcy oszczerstw, miłośnicy raczej sporów niż prawdziwej miłości, oddalają się od Ducha Świętego; z powodu ich wzburzenia nie przyjmują w sobie odpoczynku duchowego szabatu.
14. Wielu z powodu głodu duszy jest chodzącymi trupami, a żyjąc, noszą swą własną pośmiertną żałobę; wydają się wprawdzie żyć fizycznie w ciele, ale ich złe czyny pokazują, że moralnie są martwi w sercu. Wielu chwali się swymi daremnymi bogactwami, podczas gdy ich dusza jest zgłodniała.
15. Po to rozum jest dany człowiekowi, by karcił samego siebie i zabraniał w sobie cielesnych poruszeń i żądz niedozwolonych, a jeśli się stara opanować, będzie się w zamian cieszył nagrodą, bo jeśli praca męczy, nagroda pociesza.
16. Niedbali ludzie lekceważą swoje grzechy, bo są małe. Potem do ich małych grzechów, które rosną, dołączają ciężkie grzechy, które zbierają się w nadmiarze i zatapiają człowieka.
17. Za każdym razem, gdy jakieś grzechy wślizgną się do nas, spieszmy się bez zwłoki dać ranom naszych dusz lekarstwo jałmużny albo pokuty. Pożytecznym jest bowiem zaaplikować maść albo szew na świeże jeszcze rany; rana, której nie pozwoli się, by gniła długim zapaleniem, goi się szybko.
18. Zawsze, ilekroć popełniamy błąd, niech nasze grzechy znajdą w nas sędziów, nie adwokatów; niech mają w nas oskarżycieli, nie obrońców…
19. Jeśli więc ktoś grzeszy po usłyszeniu słowa Bożego, samo to słowo staje się dla niego robakiem, który wierci ciągle w jego sumieniu i nęka je w głębi serca.
20. Wiele bowiem jest rodzajów pragnienia: sprawiedliwi pragną, grzesznicy też pragną; jedni sprawiedliwości, drudzy rozpusty; sprawiedliwi pragną Boga, grzesznicy pragną złota.
Wybrane myśli pochodzą z publikacji Kazania o Piśmie Świętym. Część 1 (81-105) wydanej w serii Źródła Monastyczne
Święty Cezary z Arles (ok. 470 – ok. 543) należał do wielkich reformatorów Kościoła galijskiego okresu wędrówki ludów. Formację monastyczną łączył z gorliwością duszpasterską. Był założycielem klasztorów męskich i żeńskich oraz inicjatorem licznych synodów w Galii.
Jeśli zainteresował Cię nasz materiał, mamy dla Ciebie propozycję! Możesz otrzymywać raz w tygodniu, w sobotę o 19:00, e-mail z najnowszymi artykułami z portalu cspb.pl. Wystarczy, że zapiszesz się do naszych powiadomień poniżej...
Chcesz być na bieżąco z najnowszymi artykułami, informacjami dotyczącymi projektu "Filokalia" oraz nowościami wydawniczymi? Jeśli tak, zapraszamy do odwiedzenia strony internetowej, gdzie znajdziesz formularze do zapisu na nasze newslettery.
Czytelnicy i słuchacze naszych materiałów dostępnych w księgarni internetowej, na stronie cspb.pl, kanale YouTube oraz innych platformach podcastowych mogą być zainteresowani, w jaki sposób mogą nas wesprzeć. Od jakiegoś czasu istnieje społeczność darczyńców, którzy aktywnie i regularnie wspierają nasze działania.
To jest tylko pewna propozycja, możliwość wsparcia — jeżeli uważasz, że to, co robimy, jest wartościowe i chcesz dołączyć do darczyńców, od teraz masz taką możliwość. Z góry dziękujemy za każde wsparcie!
