1. Jeśli bowiem z uległością i pokorą bierzemy na swoje barki jarzmo Chrystusa, to ono raczej nas niesie, niż my je, podobnie jak jarzmo ziemskie zawsze miażdży, a jarzmo Chrystusa zawsze przynosi ulgę.
2. Każdy człowiek albo się podnosi, niosąc Chrystusa, albo się nagina do rzeczy niskich, podtrzymując jarzmo ziemskie, przeto niech każdy zbada swoje sumienie.
3. Nasza walka, bracia umiłowani, nie na zewnątrz, ale wewnątrz musi być prowadzona. To rzeczywiście w nas samych musimy walczyć, jeśli chcemy zwyciężyć nad naszymi przeciwnikami.
4. Jaki jest pożytek z postu za nasze grzechy i powtórne popełnianie nowych? Jaki jest pożytek z oczyszczania się dobrymi uczynkami i tarzanie się ponownie w błocie rozpusty?
5. Słodycz słowa Bożego będzie mogła pozostać w nas tylko pod warunkiem, że przekażemy ją także innym, przynosząc ją bardzo często z pełną i doskonałą miłością.
6. Tak jak pszczoły przychodzą do plastra miodu, tak w nauce Chrystusa, jak w bardzo słodkim plastrze miodu, gromadzą się tłumy chrześcijan.
7. Za każdym razem, kiedy diabeł będzie chciał nas kusić, niech zawsze znajdzie nas wypełnionych Duchem Bożym i zajętych dobrymi uczynkami…
8. I zaprawdę, bracia, taka jest natura świętej miłości i prawdziwej miłości, że wzrasta ona przez dawanie, a im więcej jest wydawana dla innych, tym obficiej gromadzi się w sobie samym.
9. Ludzie są naczyniami miłości: jeśli chcemy obfitować w olejek miłości, musimy kochać nie tylko dobrych, ale także złych; dobrych, bo są dobrzy; złych, aby stali się dobrzy.
10. Nie chwali Boga ten, który zaczął już dobrze żyć i myśli, że dobre życie jest jego dziełem, a nie darem otrzymanym od Boga.
11. Nie chwali Boga ten, który wiedząc, że otrzymał od Boga zdolność dobrego życia, pragnie, aby bogate dary Boże były tylko dla niego samego i nie chce, aby Bóg był miłosierny także dla innych.
12. Jak chwalimy Boga słowami, tak też chwalili Go dobrymi obyczajami, bo lepiej jest milczeć i czynić dobro, niż chwalić [Boga] i popełniać grzechy.
13. Przyjemność cielesną, zwłaszcza gdy dochodzi do tego, że jest bezprawna i obca, należy okiełznać, a nie jej poluźniać: należy jej rozkazywać, a nie oddawać się jej rządom.
14. Istnieje miłosierdzie, by wybaczać grzesznikowi; istnieje sprawiedliwość, by ukarać grzech. Cóż zatem? Prosisz o miłosierdzie, a grzech pozostanie bez kary?
15. Twoje sumienie ze złego stało się dobre, dlaczego więc znowu wracasz do swoich wymiocin? Skoro pies, kiedy to robi, powoduje w oczach twoich odrazę, to kim ty będziesz w oczach Boga?
16. Szukaj Boga, szukaj bezinteresownie, szukaj Boga dla Niego samego, nie dla siebie. Prawdziwą i czystą miłością jest kochać Boga nie ze względu na Jego ziemskie dla nas dary, ale dlatego, że sam siebie nam zachowuje.
17. Nie zwracaj uwagi na słowa pochlebcy ani na pozorną surowość nagany – spójrz na istotę, szukaj korzenia, z którego pochodzą te słowa. Dlaczego ów pochlebia? Aby uwieść. A drugi podnosi głos, aby poprawić.
18. Kiedy bowiem czytając Pismo Święte, nasz umysł będzie w stanie z łaską Bożą pojąć jakąś prawdę, [wtedy] pragnie znaleźć w naszych sercach duchowe gniazdo. Starajcie się zatem, jak najczystsze synogarlice, rozgrzewać, zapładniać z zapałem Boże słowa Ducha Świętego w gnieździe waszych serc i nie dopuścić, aby nasienie słowa Bożego zamarzło pod wpływem działania zimna waszych grzechów…
19. Oto jesteś chrześcijaninem, chodzisz do kościoła, słuchasz chętnie słowa Bożego, a czytanie tego słowa bardzo cię raduje. Przyklaskujesz temu, który wyjaśnia, ale ja szukam tego, kto stosuje to w praktyce.
20. Oto, co proponuję: z nim [słowem Bożym] badaj siebie samego, z nim w sobie samym rozstrzygaj, z nim wejdź do trybunału swego umysłu, stań sam przed sobą, aby się osądzić. Jeśli uznasz się za winnego, to się popraw.
21. Nasz rozum jest albo naszym królem, albo naszym tyranem. Jest królem, kiedy dobrze sobą rządzi, kiedy myśli o tym, co jest słuszne. Ale kiedy zaczyna wybierać pożądanie, zagarniać cudzą własność, wtedy otrzymuje odrażające imię, z króla staje się tyranem.
22. Chociaż wiele powinniśmy oczekiwać od miłosierdzia Boga, to jednak nie powinniśmy zaniedbywać lęku przed Jego sprawiedliwością, bo On osądzi ciebie sprawiedliwie, [On], który cię odkupił miłosierdziem.
Wybrane myśli pochodzą z publikacji Kazania o Piśmie Świętym. Część 2 (106-143) wydanej w serii Źródła Monastyczne
Święty Cezary z Arles (ok. 470 – ok. 543) należał do wielkich reformatorów Kościoła galijskiego okresu wędrówki ludów. Formację monastyczną łączył z gorliwością duszpasterską. Był założycielem klasztorów męskich i żeńskich oraz inicjatorem licznych synodów w Galii.
Jeśli zainteresował Cię nasz materiał, mamy dla Ciebie propozycję! Możesz otrzymywać raz w tygodniu, w sobotę o 19:00, e-mail z najnowszymi artykułami z portalu cspb.pl. Wystarczy, że zapiszesz się do naszych powiadomień poniżej...
Chcesz być na bieżąco z najnowszymi artykułami, informacjami dotyczącymi projektu "Filokalia" oraz nowościami wydawniczymi? Jeśli tak, zapraszamy do odwiedzenia strony internetowej, gdzie znajdziesz formularze do zapisu na nasze newslettery.
Czytelnicy i słuchacze naszych materiałów dostępnych w księgarni internetowej, na stronie cspb.pl, kanale YouTube oraz innych platformach podcastowych mogą być zainteresowani, w jaki sposób mogą nas wesprzeć. Od jakiegoś czasu istnieje społeczność darczyńców, którzy aktywnie i regularnie wspierają nasze działania.
To jest tylko pewna propozycja, możliwość wsparcia — jeżeli uważasz, że to, co robimy, jest wartościowe i chcesz dołączyć do darczyńców, od teraz masz taką możliwość. Z góry dziękujemy za każde wsparcie!
