Umieszczony przez 12:11 Duchowość monastyczna

Kryzys małżeństwa. Jak budować wzajemną więź?

Im bardziej żona kocha męża i jest dla niego, tym bardziej jest żoną, a on im bardziej kocha żonę, tym bardziej jest mężem swojej żony, odnajdując w tym swoją tożsamość.

Bóg chciał, żeby człowiek był kimś, kto jest sobą, kto ma samoświadomość, wolność, zdolność rozstrzygania o sobie, jednak tak stworzony człowiek nie jest w stanie się w pełni zrealizować, względnie nie jest w stanie być naprawdę sobą, inaczej jak tylko w szczerym, bezinteresownym darze z siebie samego. Tylko w geście miłości, bo ona jest tym szczerym, bezinteresownym darem z siebie, możemy stać się sobą. Brzmi to paradoksalnie, bo patrząc na świat materialny, widzimy, że im więcej weźmiemy ze spiżarki towaru, tym mniej go w niej będzie aż do jej całkowitego ogołocenia. Im więcej weźmiemy, tym mniej tam zostanie. Taka logika się nam narzuca. Natomiast w przypadku człowieka, w perspektywie jego zrealizowania się, jest dokładnie odwrotnie: tylko w tym geście szczerego daru z siebie człowiek może stać się sobą. I tak rzeczywiście jest, kiedy myślimy np. o relacjach międzyludzkich. Im bardziej matka kocha swoje dziecko i jest dla dziecka, im bardziej poświęca siebie dla niego, tym bardziej jest matką, jest sobą jako matka. Im bardziej żona kocha męża i jest dla niego, tym bardziej jest żoną, a on im bardziej kocha żonę, tym bardziej jest mężem swojej żony, odnajdując w tym swoją tożsamość. Widać stąd, jak przez dar z siebie dla drugiego realizujemy swoją tożsamość. A we wzajemności oboje realizują siebie. Mężczyzna staje się mężem, dojrzałym mężczyzną, uzyskując swoją męską tożsamość dzięki kobiecie, a ona swoją dojrzałą kobiecość jako żona dzięki mężowi. We wzajemnym darze z siebie dojrzewa ich kobieca i męska osobowość. Można nawet powiedzieć, że im bardziej mężczyzna kocha swoją żonę, im bardziej jest dla niej, czyli jest właśnie mężem, tym bardziej staje się sobą – prawdziwym mężczyzną i tym bardziej żyje, jest szczęśliwy, gdyż się realizuje w tym, kim jest. I oczywiście odwrotnie w odniesieniu do kobiety / Włodzimierz Zatorski OSB, fragment książki Kryzys małżeństwa?

Włodzimierz Zatorski OSB – urodził się w Czechowicach-Dziedzicach. Do klasztoru wstąpił w roku 1980 po ukończeniu fizyki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pierwsze śluby złożył w 1981 r., święcenia kapłańskie przyjął w 1987 r. Założyciel i do roku 2007 dyrektor wydawnictwa Tyniec. W latach 2005–2009 przeor klasztoru, od roku 2002 prefekt oblatów świeckich przy opactwie. Autor książek o tematyce duchowej, między innymi: “Przebaczenie”, “Otworzyć serce”, “Dar sumienia”, “Milczeć, aby usłyszeć”, “Droga człowieka”, “Osiem duchów zła”, “Po owocach poznacie”. Od kwietnia 2009 do kwietnia 2010 przebywał w pustelni na Mazurach oraz w klasztorze benedyktyńskim Dormitio w Jerozolimie. Od 2010 do 2013 był mistrzem nowicjatu w Tyńcu. W latach 2013-2015 podprzeor. Pełnił funkcję asystenta Fundacji Opcja Benedykta. Zmarł 28 grudnia 2020 r.


Fot. Marcin Marecik

(Visited 2 663 times, 1 visits today)


Za pomocą newslettera chcemy się kontaktować, aby przesyłać teksty, nowości wydawnicze i ogłoszenia, które dotyczą naszego podwórka. Planujemy codzienną wysyłkę takiego newslettera.
Zamknij