Życie to zjednoczenie i związek umysłu, duszy oraz ciała. Śmierć nie jest zgubą tych powiązanych części, lecz rozdzieleniem ich wzajemnego poznania. Wszystkie bowiem zostają zbawione przez Boga także po rozdzieleniu.
— Pseudo-Antoni Wielki, Naszego w gronie świętych Ojca Antoniego Wielkiego pouczenia o zachowaniu ludzi i właściwym sposobie postępowania w stu siedemdziesięciu rozdziałach, [w:] Filokalia, tom 1.
Pseudo-Antoni Wielki mówiąc o życiu wskazuje na strukturę istoty ludzkiej. Widzi ją jako złożenie umysłu, ciała i duszy. Antropologia chrześcijańska ukazuje człowieka jako stworzonego przez Boga o naturze, która ma trzy warstwy bytowe: duch, dusza i ciało. Bóg jest Stwórcą każdej warstwy, czyli całej natury ludzkiej. Żyjący człowiek jest całością o charakterze cielesno-psychiczno-duchowym.
Kiedy w Biblii pojawiają się te trzy terminy na określenie człowieka, to za każdym razem chodzi o wizję całościową z pewnego szczegółowego punktu widzenia. Więc Biblia raz nazywa człowieka „ciałem”, innym razem „duszą”, a jeszcze innym „duchem”. Dla Starego Testamentu zupełnie nieznana jest terminologia, którą posługujemy się dzisiaj: mieć ciało, mieć duszę. Człowiek jest więc jednocześnie istotą śmiertelną, związaną z tą ziemią (ciałem), istotą żyjącą (duszą) i istotą związaną na całą wieczność z Bogiem, swoim Stwórcą (duchem).
Każdy ma pragnienie bycia. Chwila odejścia z tego świata budzi często niepokój. Pseudo-Antoni mówi, że śmierć „nie jest zgubą tych powiązanych części, lecz rozdzieleniem ich wzajemnego poznania”. Jest to zgodne z wiarą chrześcijańską. Człowiek nie przestaje istnieć w chwili śmierci. Jest ona rozłączeniem duszy i ciała. Ciało ulega zniszczeniu, ale dusza idzie na spotkanie z Bogiem.
Osadzając to w kontekście zbawienia Pseudo-Antoni wskazuje, że wszystkie warstwy bytowe istoty ludzkiej zostają zbawione. Oznacza to, że śmierć jest tylko czasowym rozdzieleniem tych warstw. Przyjdzie czas, że zostaną one na nowo połączone. Dusza ponownie ożywi ciało i zjednoczy się z nim. Natura ludzka bowiem jest złożona (cielesno-psychiczno-duchowa). Stan po śmierci jest stanem przejściowym.
Warto uświadamiać sobie coraz bardziej wzajemną zależność każdej warstwy bytowej natury ludzkiej. Modlitwa Jezusowa może być dobrą praktyką, która pomoże nam to uczynić. Nie pomija żadnej warstwy natury ludzkiej. Prowadzi do zjednoczenia wszystkiego w życiu człowieka, a ostatecznie do zjednoczenia człowieka z Bogiem. To jest jej celem. Środkiem zaś jest zjednoczenie tego wszystkiego, co jest w człowieku. Bez tego zjednoczenia trudno o życie pełne i zintegrowane.
Brunon Koniecko OSB – benedyktyn tyniecki. Do opactwa wstąpił w 2010 roku. Święcenia kapłańskie przyjął w 2018 r. Jest absolwentem administracji oraz teologii. W opactwie tynieckim był m.in. przeorem, podprzeorem i wychowawcą. Autor książek: Medytować to…, Nie żartujcie sobie z Bóstwa!, Modlitwa Jezusowa. Przewodnik po rekolekcjach Oddychać Imieniem, Droga Filokalii. 50-dniowe ćwiczenie duchowe
Jeśli zainteresował Cię nasz materiał, mamy dla Ciebie propozycję! Możesz otrzymywać raz w tygodniu, w sobotę o 19:00, e-mail z najnowszymi artykułami z portalu cspb.pl. Wystarczy, że zapiszesz się do naszych powiadomień poniżej...
Chcesz być na bieżąco z najnowszymi artykułami, informacjami dotyczącymi projektu "Filokalia" oraz nowościami wydawniczymi? Jeśli tak, zapraszamy do odwiedzenia strony internetowej, gdzie znajdziesz formularze do zapisu na nasze newslettery.
Czytelnicy i słuchacze naszych materiałów dostępnych w księgarni internetowej, na stronie cspb.pl, kanale YouTube oraz innych platformach podcastowych mogą być zainteresowani, w jaki sposób mogą nas wesprzeć. Od jakiegoś czasu istnieje społeczność darczyńców, którzy aktywnie i regularnie wspierają nasze działania.
To jest tylko pewna propozycja, możliwość wsparcia — jeżeli uważasz, że to, co robimy, jest wartościowe i chcesz dołączyć do darczyńców, od teraz masz taką możliwość. Z góry dziękujemy za każde wsparcie!
