Ilu z nas żyje tak, jakby potrzebowało już nie prawdy, ale potwierdzenia? Potwierdzenia własnych oczekiwań, światopoglądu, planów i emocji. Ile razy wybieramy autorytety, przywódców, duchowych przewodników, bo „czujemy”, że pasują?

Czy nasze duchowe życie – życie wspólnot, Kościołów, wspólnot zakonnych, ale i każdego z nas osobno – nie przypomina czasem tego płonącego znicza? Czy trwamy w praktykach, których sens kiedyś był oczywisty, ale dziś już tylko „się je robi”?