Potraktujmy rady św. Benedykta z czwartego rozdziału jako zachętę do rachunku sumienia, czyli do zwrócenia uwagi na to, w jaki sposób patrzymy na nasze życie, jak je przeżywamy, jak o nim myślimy. Nie chodzi o to, by wpaść w rozpacz, ale o to by się zaprzeć samego siebie…

Stopnie pokory przemawiają do nas dopiero kiedy się je czyta w całym kontekście, w całości, jeden wynika z drugiego. Na samym początku człowiek musi uwierzyć, że jest Bóg, zacząć żyć wiarą w Boga, musi zacząć być przenikany Bożą obecnością, a Bóg staje się dla człowieka kimś ważnym, coraz ważniejszym.