W kipiącym kotle dzisiejszej polityki, wśród ogólnego zdezorientowania, pretensji wszystkich do wszystkich i coraz skrajniejszych dążeń może dobrze jest płacić podatek, zachować spokój i pozwolić, żeby Boży ład z serca rozlewał się na otoczenie.

Czy to psychologicznie możliwe? Do końca, nawet w obliczu śmierci? Widocznie jest, skoro zostaliśmy przestrzeżeni; chociaż oczywiście wielu z nas trudno jest sobie to wyobrazić. Sporo jednak ludzi bojaźliwych nęka swoje sumienie zastanawiając się, czy przypadkiem nie wpadli niechcący w „grzech przeciw Duchowi Świętemu”…

Wdzięczność rodzi się jako skutek wierności i wzrasta razem z nią. Aż przyjdzie taka chwila, kiedy na progu wieczności nie pozostanie w nas już nic, jak tylko wdzięczność: przepełnione nią serce będzie dziękować szczerze za całe życie nauki prawa Bożego.

Człowiek ma często tendencję do prowadzenia z Panem Bogiem swoistej buchalterii przekroczeń i aktów posłuszeństwa, przy czym często okazuje się, że najchętniej przekracza zakazy, a okupuje to (jak mniema) wiernością nakazom. „Rozwiodłem się i wziąłem ślub cywilny, ale za to pracuję za darmo w przytułku”.