Jeśli przeciwwagą próżności jest pełna dyskrecji pokora, dająca miejsce innym i nie szukająca swego, w przypadku pychy chodziłoby o pokorę służby, poświęcenia i uniżenia. Ta ostatnia jest mechanizmem, który próbuje rozbić ów generujący pychę splot hierarchicznych zależności.

Jak wynikający z naszych frustracji gniew rozlewa się szybko i gwałtownie po powierzchni, tak smutek ścieka w głąb naszej duszy, by tam drążyć swoje kanały. Jest nieustępliwy, wnika wszędzie i podmywa nasz pokój.

Jak wedle klasycznych teorii ascetycznych obżarstwo rodzi nieczystość, tak od braku opanowania w konsumpcji pokarmów blisko jest do „konsumowania” relacji z innymi. Może to przyjmować rozmaite formy…

Ewagriusz umożliwia pewną syntezę. Oferuje możliwość integracji dzisiaj zdecydowanie zatomizowanych sposobów funkcjonowania naszego człowieczeństwa. Jego teksty inspirują i zachęcają, by zająć się tym, co „pomiędzy” a co zazwyczaj umyka uporządkowanym, klasycznym teoriom.