Zadajmy sobie trochę trudu i rozejrzyjmy się dokoła. Takich osamotnionych (zwłaszcza chorych!) trzeba wynaleźć. Oni często nie mają siły ani odwagi upomnieć się o to, co im się przecież jako ludziom należy.

Czy zależy nam na tym, by być przyjaciółmi Boga, czy też myślimy o tym z pewnym skrępowaniem. Odkładamy nawrócenie i na razie, trzeba powiedzieć prawdę, trzymamy z szatanem, choć byśmy na zewnątrz odżegnywali się od tego i uważali za katolików. Wierzący, ale nie praktykujący… Bzdura!

Często nie nawrócony krzywdziciel gwiżdże sobie na naszą nienawiść do niego. Natomiast my, jeśli nie wyrwiemy z serca nienawiści czy ostrej złości, schodzimy wprost na poziom krzywdziciela. Wciąż nosimy w sercu cierń, który nam nie pozwala być spokojnym.

Jezus jest dobry, Jezus rozumie, Jezus wszystko znosi, ale trzeba wyjść naprzeciw, rozumnie, jak najbardziej rozumnie. Wiara nasza musi być rozumna, acz nie wyrozumowana – to jest jasne. „A ten daje chleb aniołów, który z nieba zstąpił”.