Abba Teodor ze Sketis
Powiedział abba Teodor ze Sketis: „Przychodzi jakaś zła myśl, sprawia niepokój i zabiera mi czas: nie doprowadza mnie aż do zgrzeszenia czynem, ale zatrzymuje mnie na drodze do cnoty. Człowiek czujny jednak otrząsa się z niej i wstaje do modlitwy”.
Jak można godnie składać dziękczynienie?
Jeśli co do materialnych i zniszczalnych rzeczy ludzie dają zapłatę i podziękowania, jak moglibyśmy odpłacić Temu, który został za nas ukrzyżowany, jeśli i my chcemy odpłacić? Powinniśmy aż do śmierci wszystko znosić ze względu na Niego.
Bóg dał mu dar tak wielkiej roztropności, że nazywano go „młodym starcem”
Najpierw opowiem o Egipcjaninie; dożył dziewięćdziesięciu lat, z czego na pustyni spędził lat sześćdziesiąt, bo udał się tam jako młody, trzydziestoletni człowiek.
Właściwa miara
Pewien brat przyszedł do abba Pojmena i powiedział: „Obsiewam swoje pole, a z plonów daję jałmużnę”. Starzec mu odrzekł: „Dobrze robisz”. On odszedł utwierdzony w gorliwości i jeszcze więcej dawał jałmużny.
