Modlitwa Jezusowa ukazuje bardziej wartość milczenia niż mówienia. To modlitwa uboga w słowa, a bogata w treść i zawierzenie Chrystusowi. To nie jest zwykłe praktykowanie pobożności, ale coś o wiele głębszego. To dążenie do zjednoczenia z Jezusem.

Ilekroć wzbiera w nas wzburzenie, możemy zacząć przyzywać Imię Jezusa, aby Jego obecność napełniła nas łagodnością. To praca nad tym, aby tej łagodności się uczyć, aby swoje serce uwrażliwiać, aby stawało się ono pokorne i pełne szacunku.

Modlitwa Jezusowa może nas uczyć wyzbywania się tego, co słuszne, na rzecz tego, co istotne w kontekście życia wiecznego. Można zaryzykować tezę, że pewnym „produktem ubocznym” jej zastosowania będzie osiągnięcie cnoty poprzez stałą praktykę.

Modlitwa Jezusowa daje nam solidny fundament, bo prowadzi do pokory. Sama w sobie jest pokorna. Nikt, kto w sobie nie ma choć odrobiny pokory, nie będzie mógł jej praktykować. A jeśli nawet jest praktykowana, to nie przyniesie żadnego owocu.