Nasze każde słowo powinno nieść nadzieję. Nie narzekanie i biadolenie i pretensje do Boga, do ludzi i całego świata. Zwłaszcza w swoim domu.

Strasznie nudno musi być w tym niebie. Siedzieć całą wieczność i patrzeć na tego Staruszka z siwą brodą – powiedziała mi jeszcze w klasie maturalnej (rok 1948) moja szkolna koleżanka.

Dzięki opiece Matki Bożej nie słychać, by ktoś w Tyńcu stał się ofiarą wirusa. Wszyscy jednak przeżywamy ograniczenia, choć już trochę poluzowane.