Ilekroć wzbiera w nas wzburzenie, możemy zacząć przyzywać Imię Jezusa, aby Jego obecność napełniła nas łagodnością. To praca nad tym, aby tej łagodności się uczyć, aby swoje serce uwrażliwiać, aby stawało się ono pokorne i pełne szacunku.

Modlitwa Jezusowa może nas uczyć wyzbywania się tego, co słuszne, na rzecz tego, co istotne w kontekście życia wiecznego. Można zaryzykować tezę, że pewnym „produktem ubocznym” jej zastosowania będzie osiągnięcie cnoty poprzez stałą praktykę.

Modlitwa Jezusowa daje nam solidny fundament, bo prowadzi do pokory. Sama w sobie jest pokorna. Nikt, kto w sobie nie ma choć odrobiny pokory, nie będzie mógł jej praktykować. A jeśli nawet jest praktykowana, to nie przyniesie żadnego owocu.

Modlitwa Jezusowa to ciągłe zmaganie, to walka ze słabościami cielesnymi, to odwołanie się do tego, co trwałe i nie podlegające prawom materii. To szukanie Boga, który jest doskonały i wolny od cierpienia.