Simone była zawsze tak wrażliwa na cierpienie i potrzeby najuboższych. Im więcej studiowała filozofii czy socjologii, tym bardziej przejmowała się ich losem i próbowała im pomóc – jak umiała.

Tajemnicza, przenikająca dogłębnie zwyczajność klasztoru napełniała go wręcz w euforią. Nie rozumiał, co się z nim dzieje. Miał wrażenie, jak to potem ujął w jednym ze swych tekstów, że „zatruł się” liturgią.

„Co to za dziewczyna?” – myśleli a nawet pytali się nawzajem niektórzy mnisi: nade wszystko ci, którzy regularnie podczas modlitw lustrują wzrokiem kościół.