Tajemnicza, przenikająca dogłębnie zwyczajność klasztoru napełniała go wręcz w euforią. Nie rozumiał, co się z nim dzieje. Miał wrażenie, jak to potem ujął w jednym ze swych tekstów, że „zatruł się” liturgią.

Siostra Halina udawała, że nic się nie dzieje. W końcu w głębi serca czuła, że nie wstąpiła do klasztoru „dla chorału”, ale „poprzez chorał”.

Nie można było powiedzieć, by do klasztornego życia nie był przygotowany. Owszem, u wielu „klasycznych” mnichów wzbudzał co najmniej zażenowanie…

Z ambicjami i kompleksami jest tak, że nie dają spokoju. Wciąż im mało zdobyczy. I tak też było w przypadku naszej bohaterki.