Uwaga Palladiusza w części „egipskiej” skupiona jest na dwóch środowiskach monastycznych znanych mu z osobistego doświadczenia: aleksandryjskim (czy dokładniej „okołoaleksandryjskim”) i wielkim kompleksie znajdującym się w Dolinie Nitryjskiej.

Palladiusz nie pisał biografii — nie miał zamiaru przedstawić w sposób systematyczny biegu życia wybranych przez siebie ascetów, opowiada jedynie te epizody, które są dla niego ważne i które najlepiej spełniają zadanie zbudowania i zadziwienia czytelników (lub słuchaczy).

Zadanie stojące przed wydawcą “Historia Lausiaca – Opowiadania dla Lausosa” jest szczególnie trudne, gdyż musi on brać pod uwagę nie tylko recenzje greckie, ale i przekłady na inne języki.